eyemouth amble

Eyemouth is een vissershaven zoals de meeste havens in de noordoostkust, in sommige havens zijn jachten niet welkom, de havens zijn heel ondiep, de ingang erg krap en er staat veel stroom langs de ingang en naar buiten, want de havens zijn meestal gesitueerd aan het eind van een rivier.

Arbroath heeft 1 paar sluisdeuren en opent een paar uur voor hoog water en met hoogwater gaan de deuren weer dicht, tenminste dat dachten wij, maar ze houden ook een soort kantooruren aan van 7.15 t.m. 21.45, dus een waarschuwing hierbij, hou rekening met beperkte openingen.

Het leuke van de havens is de oorspronkelijkheid en de levendigheid.

De zeehond voer met ons mee omdat hij dacht dat we een vissersboot waren, want zo merkten we later, de vissers voeren de zeehonden enorme vissen, snap je hem.

Maandag wilden de buren, waar we tegen aan lagen om 8.30 vertrekken, dat lukte niet want wij lagen 40 cm. in de modder, we konden niet eerder weg dan 9.30, maar goed ook want het regende behoorlijk. Toen we vertrokken scheen de zon en hadden we een prachtige puzzeltocht met slalom (vanwege de lobsterpots) tussen Holyeiland en de Farne eilanden door, het was mikken, je waande je niet op de noordzee, zo kneuterig. Daarna stortregende het en met veel wind uit de bui liepen we Amble binnen, met vallend water, over de sil (drempel), naar de jachthaven.

Dinsdag, eindelijk zomer en konden we buiten koffie drinken, de ramen open, de bedden op z’n kant, de zompigheid eruit, heerlijk. Donderdag komt Norbert, dus we hebben de boel gekuist.

Als het moet kunnen we in 4 a 5 tochten in Nederland zijn, maar we hebben geen haast.

We hadden nog een blaas met haggis en die hebben we met “neeps and tatties” (aardappelpuree met knolletjes) klaargemaakt en met veel smaak opgepeuseld als laatste herinnering aan Schotland.

Bij het reddingsstation alhier werd de naam Grace Darling vermeld, daar wilde ik meer van weten, wat blijkt, in 1838 heeft ze in een vliegende storm schipbreukelingen gered, samen met haar vader, ze zijn in een roeiboot naar de kliffen geroeid en hebben alle mensen kunnen redden, dit had een simpele vermelding in de krant, daar dook een journalist op en maakte er een sensationeel verhaal van.

Ze werd beroemd en 4 jaar later overleed ze, het liep storm op haar begrafenis, zelfs koningin Victoria stuurde 20 pond en ze heeft een spectaculair graf.