TripSailor.com® Sailing Blogs

2 sept

Friends Around Britain was een geweldig avontuur met vele onbekende facetten.

Het besef dat het avontuur is ontstaan is uit een gedachte 30 jaar geleden om ooit een van de moeilijkste zeilwateren ter wereld te bevaren(met 8-9 knopen stroming en elke 24 uur een mogelijke stormdepressie) met een van de meest bijzondere natuur ter wereld( walvissen, orka’s, zeldzame Puffin) is als een droom, die tot werkelijkheid is geworden.

De natuur was verbijsterend, ondefineerbaar indrukwekkend en ongeloofwaardig. Het hoogtepunt was daarbij onmiskenbaar de walvis die midden in de atlantische oceaan tot drie maal toe links op nog geen 30 meter naast ons opdook terwijl dolfijnen op nog geen 50 meter aan de andere zijde vissen omhoog jaagde en vele verschillende vogels zich op de vissen storten. Dolfijnen die langszwemmen en je in de ogen kijken en weer verdwijnen. Ook waren de puffins en grote groepen zeehonden op de orkneys onwezenlijk, zoals wij dat waarschijnlijk ook voor hun waren.

Het maakte mij duidelijk dat, weer terug op de noordzee, we als mensheid het leven voor dieren en mensen onmogelijk maken door verstoring van hun leefklimaat met lawaai, vuil en aanleg van grote infrastructurele installaties.

De cultuur van de verschillende eilanden was geest verruimend. De Engelsen met Angelsaksische afkomst, het levendig houden van hun wereldrol in dé geschiedenis, hun vele oorlogen, hun heerlijke tea cream en bovenal hun humor. De Ieren met hun Keltische komaf, hun geloof en historie van vele koningen. De schotten met hun kastelen, kilts, Pipe bands en whisky distilleerderijen.

Hoe groot de verschillen ook lijken, er was ook een duidelijke verbondenheid. Iedereen was vriendelijk, behulpzaam, gastvrij en was erop uit plezier te hebben. Misschien was dat ook omdat we zelf met die intentie hun tegemoet traden. Wie zal zeggen wat het is geweest. Het is in ieder geval interessant hoe je de emotie uitzet en een ieder die aangrijpt om in verbondenheid deze te beleven.

Het zeilen was geweldig. Technisch zeker. Soms ook lichamelijk erg zwaar en uitputtend. Als team was het een bijzondere ervaring, maar hier was het ook spannend en ongelooflijk veel voldoening gevend, als je in een gespannen situatie met vooral geduld, wederzijds respect en inleving voor de situatie van de anderen samen tot een keuze komt. Een keuze die uiteindelijk heel anders is dan ieder had voorgenomen, maar door de groep opgenomen als vanzelfsprekend omdat er inleving was in de situatie van een ieder.

Met vrienden iets organiseren wat voor ieder alleen nooit mogelijk was geweest, doet beseffen hoe krachtig vriendschap is. Hoe krachtig het bundelen van geesten en ideeën is.

Hoe mooi zou het zijn als dat niet op grotere schaal is te realiseren?

De vraag van de priester in Schotland was;“denkt u dat de mensheid zich goed ontwikkelt”. Ik begrijp zijn vraag nu pas echt.

Geluk verbind ons als mensen, als mensheid. Als we onbaatzuchtig als individu het geluk van mensen om ons heen stimuleren, zullen we een ongelooflijk potentieel aan ideeën en energie mobiliseren.

Wat zou dat mooi zijn als iedereen zich 1 voelt. Het belang van een ander wordt meegewogen in dat wat we doen.

Friends around britain was een pareltje, een prachtig voorbeeld.

Het smaakt naar meer.

Zephyr

Verstuurd vanaf Bollebof

31 aug

Vannacht kwam de storm die we een week geleden in de igrib files zagen aankomen en waarom we de oversteek ruim ervoor hebben gemaakt.

Het plan is vandaag om 10 uur uit te varen naar medemblik en dus om 8 uur op te staan. Maar om 8 uur giet en waait het nog stevig. De wind zal om 12 uur wat gaan liggen dus slapen we uit en gaan nog naar de civ shop, een inkoop corporatie van de vissers met allerlei interessante en goed kope spullen voor aan boord.

Om 1300 uur, na een goede lunch, varen we met dubbel gereefd grootzeil uit Oude Schild weg. De wind is nog een kleine 6 Bf. Na ronding van De Bollen zetten we het fokje gereefd bij en stuiven met een 9 knopen in laag water tussen de banken richting Den Oever. Het is spectaculair. Na twee keer uit het roer te zijn gelopen, wijzigen we de trim. En dat uit zich direkt in een hogere bootsnelheid. Een grote lange tjalk loopt gelijk met ons op totdat we beginnen te surfen op de lange golven tussen de platen, die ontstaan doordat we twee knopen stroom tegen hebben en de wind mee. De 10,5 knoop wordt een constant getal op de klokken en de tjalk zien we langzaam aan steeds verder verdwijnen naar de horizon.

Uiteraard geven we in de sluis van den oever de vrouwelijke schipper een groot compliment hoe ze zo hard kan varen. Als je wint is dat ook vrij makkelijk. Ze moet lachen. De glimlach is er een die verraad dat ze wedstrijdje deed en dacht makkelijk te winnen. Ze zegt sportief, maar ook gekrenkt," maar jullie gingen met veel harder". Ze blijkt dit weekend in durgerdam platboomwedstrijden te varen en is echt verbaasd dat ze met haar wedstrijdtjalk niet heeft kunnen winnen van een bootje dat half zolang is.

De sluisdeur gaat open. We nemen afscheid. Ze is vastbesloten in het rak naar Medemblik revanche te nemen en zet nu alle zeilen bij. Met een grijns vliegen we vlak voor Medemblik nog voor haar langs, alhoewel het snelheids verschil minimaal is.

Mark heeft Sandrien , zijn vrouw, laten weten hoe laat we ongeveer aankomen en op de buitenste steiger van de haven zien we twee joelende jongens. Het is prachtig om te zien. We houden het danook niet droog. De tranen biggelen over de wangen.

Na wat onwennig gemanouvreer schuiven we de boot in zijn box. We zijn thuis.

sandrien tovert direct allerlei lekkernij en een flesje witte wijn uit de rugzak en vervolgens zitten we gezellig en nog onwennig in de kuip en in de late zon na te genieten van weer samen zijn, dat we vervolgens voortzetten in het restaurantje in de haven.

En dan komt het desert.

" vier bier" hoor ik plots Frans roepen. Ik kan janken van geluk bij het zien van " jos, erik, frans en yuri. Bemanningsleden van verschillende trajecten gedurende de tocht en die direct na hun werk zich vrij konden maken om langs te komen. Bepakt met wijn en een geweldig grote taart staan ze naast ons tafeltje om de thuiskomst te vieren.

We gaan naar de boot, halen verhalen op. De avond blijkt veel te kort om alle hoogtepunte, foto’s en bijzondere ervaringen te delen. Het is duidelijk " friends around britain" was een succes, een bijzondere ervaring voor ons allen en alleen mogelijk met elkaar, want alleen had niemand dit kunnen doen.

We besluiten dat er in Oktober een reunie komt.

Laat duik ik mijn kooi in. De volgende dag zal Mark vroeg weer aanwezig zijn om de boot schoon te maken en een reparatie/klus lijst te maken. Yuri biedt aan volgende week met de klussen nog te helpen.

Zeer tevreden en gelukkig val ik in slaap met de gedachte van een geweldige tocht en een bijzondere dag met bijzondere vrienden.

Zephyr

Verstuurd vanaf Bollebof

30 aug

Als verzopen katjes zitten we in de kuip. Een gigantische regenbui met windstoten tot 34 knopen is weer een keer over ons gekomen (mn. Mark, ik lag die momenten meestal te stuiteren in mijn kooi ). We hebben zojuist de verkenningston ten zuiden van de noorder Haak gevonden en staan op het punt onze koers te verleggen naar de vuurtoren van Den Helder. Het waait nog 5 Bf. De wind is duidelijk terug gelopen van de vlagerige 8 Bf. De golven zijn enorm en worden steeds groter. Het feit dat de diepte van 25 meter naar 7 meter is teruggelopen doet de golven breken. Dat maakt de situatie best gevaarlijk. We zorgen dat we de snelheid zo aanpassen dat we iets langzamer gaan dan de golven, zodat platgaan en brekers in de kuip tot een minimum worden beperkt. Vele tonnen water donderen met geweld naar beneden onder ons door en langs ons heen. Je moet er niet aan denken dat 3 ton water ineens in de kuip komt. Gelukkig hebben we een open achterzijde en zal het gewicht in enkele minuten weer van de boot zijn afgelopen, maar toch zal de boot steigeren, uit balans kunnen raken en door de volgende golf helemaal plat op het water gegooid kunnen worden met de kans op mastbreuk. Zodra we tussen de zandbanken varen worden de golven gereduceerd tot een kleine meter en is het gevaar geweken. Zoals berekend komen we met het gemiddelde van 7 knopen precies met laag water bij Den Helder aan. We hebben een 3,5 knoop stroom mee en zullen in 2 uur al in oude schild aankomen. Om 04:45 uur, 48 uur na vertrek, leggen we uitgeput aan in een onverlichte jachthaven van oude schild. Er was weer een belangrijke les en noord zee waarschuwing. De enige manier om op evenwichtige en verantwoorde manier lange overtochten te maken is door regelmatige slaap en voeding. We hebben uitstekend gegeten, maar slapen was bijna onmogelijk door de hoge golven en aan de windse koers. De boot lag onrustig. In onze kooi voelden we ons als stuiterballetjes in een lucifer doosje. We waren blij dat we vanuit Eyemouth de oversteek hebben gemaakt en niet vanuit Wick, zoals weleens besproken was, en dat nog eens 160 mijl verder ligt. De 350 mijl was geweldig, maar genoeg. We slapen tot een uur of 12 en staan op. We merken dat we onze biologische klok een beetje van slag is. Op de steiger richting douches zeg ik goede morgen en krijg een vreemde blik terug met de opmerking dat het al middag is. Het is lekker weer in een bekende omgeving te zijn. Na de douches wil ik bij de havenmeester afrekenen voor de overnachting en de komende overnachting naar vrijdag,wanneer we onze laatste zeildag van friends around Britain zullen beleven, maar hij geeft aan dat ik op Texel maar 1 overnachting heb mee gemaakt dus alleen de ene hoef af te rekenen. In de namiddag doen we wat kleine bootschappen, kopen in een souvenirs- en visgereiwinkel wat kadoos voor de kinderen en besluiten die avond onze thuiskomst in Nederland te vieren in een prima visrestaurantje in de oude haven. Samen bespreken we de vele gebeurtenissen van de afgelopen week en voordat we er erg in hebben is het middernacht en zijn we de laatste gasten. Het was een prima restaurant en een geweldig gezellige avond met goede gesprekken en plezier met meerdere mensen in het restaurant. Zeker toen na een extreme bui, het regenwater hier en daar langs de muren liep. We nemen afscheid van de bediening, vertrekken en lopen nog even langs de kade waar zojuist de texelse viskotters binnenkomen. Zij vissen door de weeks voor de engelse kust, leveren de vis af in IJmuiden en zijn in het weekend in oude schild voor scheepsreparatie en bij de familie. Het zijn complete varende visfabrieken waar het schoonmaken en koelen aan boord gebeurt en waar velen in Texel werk aan hebben. Van scheepsreparatie, vistuigreparatie, tot de wekelijkse catering van de bemanning. De texelse vissers vissen onder de kust van Engeland. Want op enigerlei wijze hebben de Nederlanders door de eeg daar hun visquota toegewezen gekregen. Het is duidelijk dat door de vele boorplatformen, pijpleidingen en windmolens vissen voor de Nederlandse kust bijna onmogelijk is. Maar wat er gebeurt is dat de engelse visserij in armoede leeft en Nederland grote hoeveelheden voor de engelse kust mogen vissen is voor ons een raadsel. Het is in ieder geval een prachtig schouwspel. Het binnenlopen van de verschillende schepen in het volle maanlicht en de bedrijvigheid aan de kade in schijnwerpers van de schepen aan de kade met de vele familieleden die hun verwelkomen terwijl grote groepen mannen een aanvang maken met allerlei onderhoudswerkzaamheden. In de kleine uurtjes verlaten we het schouwspel en duiken na weer een heerlijke dag in een heel rustig liggende kooi van de bollebof. Zephyr Verstuurd vanaf Bollebof

27 en 28 augustus Maandagavond 27 augustus, uurtje of 10 ‘s avonds, lopen Zeph en ik gedouchet en opgefrist van het havenkantoor naar de Bollebof, het grootste en meest serieuze zeilschip in de haven. De rest is klein, goed verzorgd en goed uitgerust voor een tochtje langs de kust, maar dat is het dan ook. De Bollebof prijkt in het kleine haventje. Klaar voor de overtocht, da’s duidelijk. We hebben de dag ervoor de genaker nog gerepareerd en droog gewapperd, de spival weer door de mast heen getrokken, de was gevouwen, het kombuis opgeruimd en het bier, op twee na, opgedronken. Wat kunnen twee mannen nog meer doen..? Zeph is keurig geschoren, zoals ik van hem gewend ben. Ik heb m’n beginnende rauwe kin laten staan en heb ook m’n kop niet geschoren, iets wat ik feitelijk iedere dag doe en daarna m’n hand over m’n schedel haal en voel of ik secuur ben geweest. Vandaag niet. Vandaag lopen de gentleman en het schorem terug naar de vertrouwde Bollebof. We zijn vrolijk, hebben lekker gegeten, lekker gepraat, plannen gemaakt en dankzij de serieuze voorbereiding van de overtocht door m’n makker, zeer ontspannen. We weten dat er zo’n 100 mijl uit de kust van Nederland stevige wind op komt zetten. Zeph en ik kunnen dat hebben, we vertrouwen op elkaar. Goed gevoel. Er liggen nog een aantal zeilschepen in de haven met het plan om de oversteek te doen. Ze staan met elkaar te overleggen op het voordek, te roepen dat er storm komt en dat de wind niet gunstig is en meer van dat soort gedoe. Dameskappers zijn het. Wij gaan in ieder geval lekker naar bed, we zijn voorbereid en zetten de wekker op 04:00 uur. Wat ons betreft een prima moment om op te staan. Om 05:00 uur hijsen we de zeilen. Het wordt een prachtige dag, we weten het zeker. De zon komt op en we merken dat er meer wind komt. Da’s mooi, want ons schip begint pas te lopen vanaf een knoop of 12 vanuit 40 graden true wind. Beetje strak sturen op de golven en dan tikken we al snel de 7 knopen boat speed aan. Om 13:00 uur gaat ons schema van drie uur op, drie uur af in. Zephyr neemt de eerste wacht. Ik haal de ontbrekende ochtenduren in, ik ben al niet zo’n ochtendmens namelijk en het gaat nog te langzaam om wakker voor te blijven.. Om vier uur geeft Zephyr de wacht over. De peiling is 121 graden, de wind komt uit 200 en staat met zo’n 14 knopen in de zeilen te drukken, maar zal naar zuidoostelijk krimpen en toenemen naar 25 kts, zo voorspeld IGRIB. De koers prikken we vast op 141 om ruimte te kopen voor zowel de krimpende wind als de toenemende druk. Goed besluit blijkt later…. ‘s Avonds wisselen stiltes, blikken van verstandhouding en adempauzes, IPhones, foto- en filmcamera’s elkaar af in een wedstrijdje om de adembenemende zonsondergang te inhaleren en vast te leggen…., het is werkelijk een onvoorstelbaar natuurtheater waar we onderdeel van zijn en tegelijkertijd toeschouwer. Kinga heeft ons op het hart gedrukt om met de filmcamera de shots te beperken tot absoluut niet meer dan 5 seconden. Ik heb echter geen keuze en laat de camera meer dan 5 minuten draaien in een poging de thuisblijvers onderdeel te laten zijn van deze overrompelende zonsondergang. De nacht treedt in, wat een schouwspel. We zijn er stil van. Gedisciplineerd wisselen we elkaar af en vertellen wat er de afgelopen drie uur gebeurd is en wat we de komende drie uur verwachten. De peiling staat nog steeds op 121. De koers ook nog immer op 141. De wind is afgenomen en mindert door naar doldrum scenario’s… Kut….! We moeten wél door, verdomme. Anders komen we nooit in het weersysteem dat ons met veel druk in de zeilen over de Noordzee de Waddenzee in zal rossen..! We zetten het torretje bij, niet leuk, wel praktisch. Zonder er met elkaar over gesproken te hebben is er een ritme tussen ons ontstaan. Zephyr maakt het ontbijt en ik het diner. De lunch is voor diegene die er op dat moment het dichtste bij staat. Blindelings kunnen samenwerken is zo ongeveer het beste wat je kan gebeuren als je op zee zit, bedenk ik me terwijl ik om middernacht het logboek bijwerk en de systemen en de gegevens nog eens check. De maan staat te knallen aan de sterrenhemel en te schitteren in de golven om ons heen. Om één uur woensdagochtend neemt Zeph de wacht weer over. Een lekker gemoedelijk reisje is het tot op heden. We hebben zo’n 120 mijl vanaf dinsdagochtend 05:00 uurafgelegd. Tsjonge wat is dit onbeperkt lekker zeg..!! Zoals voorspeld neemt de wind op woensdag toe naar 25 knopen. De Bollebof kan het makkelijk hebben, de zeilen hebben het er zwaar mee. De halshoek van de fok begint uit te scheuren. Dat is niet best natuurlijk, want het is en blijft natuurlijk een ZEILboot… De wind begint echter op woensdagavond naar 30 knopen en in een paar buien zelfs naar 34 knopen door te gieren en dan heeft de Bollebof aan een dubbelgereefd grootzeil genoeg om tegen de 10 knopen door de golven te rossen. De Noordzee staat inmiddels rechtop en enkele brekers rollen de kuip in…, wát een geweld…! Op donderdagochtend is de wind wat gaan liggen, maar de golven rossen onverminderd voort. Het duurt altijd even voordat het water weer kalm is. De wind is inmiddels geruimd en wij kunnen ook nog eens afvallen. Dat houdt in dat enorme bergen water schuin van achter komen aanrollen, de kont optilt en het schip uit het roer duwt. We staan intensief te sturen, voor de stuurautomaat is het niet te doen. Dit is nou zeezeilen. Geweldig vind ik het. Na 47 uur varen leggen we de Bollebof aan de steiger in Oudeschild. Wát een tocht, prachtig….! We kijken elkaar aan en met één enkele high five zeggen we alles wat er gezegd moet worden. Onze vriendschap is versterkt. We hebben in de koelkast nog twee finishbiertjes bewaard, maar verder dan de helft komen we niet.. De wind en de golven hebben de laatste 100 mijl ervoor gezorgd dat de drie uur af in de hondenkooi meer leek op een kermisattractie dan op een verfrissend slaapje. Het heeft ons uitgeput. We vallen dan ook als een blok in slaap. Mark Verstuurd vanaf Bollebof

27 Augustus 2012

Vandaag hebben we ons voorgenomen om ons te verdiepen in de historie van Eyemouth. Eyemouth en omgeving is een vissersplaats waar ook vis afgeleverd en gedistribueerd wordt in het achterland, maar 300 jaar geleden stond Eyemouth bekend om zijn rotsachtige kust. In die tijd werd door de engelse regering extreem hoge belasting geïnd op oa.thee 800% en op alcoholische drank 400 %. Dit werd met name gedaan om de hoge kosten van de oorlogsvoering te kunnen financieren. En hierdoor werd het interessant om deze goederen op illegale wijze het land in te brengen vanaf het continent Europa. Het beroep van smokkelaar was hiermee geboren en werd op dusdanige professionele wijze uitgevoerd dat speciale super snelle zeilschepen werden gebouwd door smokkelaarsbende. De engelse regering zette weer speciale eenheden op om de smokkelaars te vangen. De eenheden werden laag betaald waardoor velen wat bij verdiende door smokkelwaar deels door te laten tegen betaling en ook de gegoede burgerij uitgebreid profiteerde van goedkopere produkten via het smokkelaarscircuit. In Eyemouth bleek een bekende handelaar op zeer geraffineerde wijze ook een smokkelaar te zijn. Hij woonde in een gigantisch huis deels gebouwd tegen de steile rotskust in het plaatsje Eyemouth precies naast de ligplaats van onze boot. Mark en ik besloten het huis te bezoeken onderbegeleiding van een gids en werden overweldigd door de vele geheimen die het huis kende. Bijv. Het huis had een centrale schacht van het dak tot de begane vloer met enkele 100-en kg vol met thee, dat via een geheim laadje naast zijn kantoorkamer gevuld kon worden in kleine eenheden voor de verkoop. Daarnaast had het huis een terras met daaronder vele kelders voor de opslag van smokkelwaar dat via tunnels vanuit zee kon worden aangevuld . Ok zijn er hijstunnels binnen de muren van het huis voor aanvulling van de voorraden. Het huis was ontworpen door een befaamde architect in die tijd. Hetgeen laat zien hoe machtig de smokkelaars waren. Echter zijner geen tekeningen of financiele boekhouding van de smokkelaar bewaard gebleven. Ook het naast gelegen plaatsje St. Abbs dat we wilden aan doen, zoals eerder beschreven, was een smokkelaars nest en bijna onmogelijk om aan te lopen vanuit zee. In de 18e eeuw kwam er plotseling een einde aan de smokkelarij. Een slimme engelse minister besloot de belastingen zo sterk te verlagen dat smokkelen niet meer interessant was. Vele engelsen die voorheen via het smokkelcircuit kochten vonden het verschil in prijs te klein waardoor veel meer engelsen belasting betaalden dan voorheen. De belasting inkomsten namen zelfs voor de engelse regering toe. Kortom vele smokkelaars gingen failliet. En zo ook John Nisbet. De eigenaar van dit gigantische smokkelaars huis.

Zephyr

Verstuurd vanaf Bollebof

26 aug

Gisteren vonden we een ligplaats naast een hele joviale Brit met zijn echtgenoot. Zijn bootje van 26 voet lag aan het ponton en wij verzochten of we met onze veel grotere boot langszij mochten. Het was namelijk de enige plek in de smalle vissershaven waar nog geen boot dubbel lag. Zijn bootje zou gezien de omvang eerder als stootwil dienen. De brit gaf aan dat het allemaal geen probleem was, maar wel dat hij al heel vroeg om 6 uur weg ging. Wij herkende dit engelse antwoord als liever niet en dus stelden we voor dat wij aan het ponton gingen liggen en hij aan onze buiten zijde. We wilden net alles in gereedheid brengen om aan het ponton te gaan liggen met hem aan onze buiten zijde toen hij zei met een allergrootste glimlach: “sorry guys i am ok, but she isn’t” met zijn vinger wijzend naar zijn vrouw diep verscholen in de kajuit. Het was duidelijk wie de kapitein was. En daar lagen we dan. Midden in de stromende haven, terwijl we eigenlijk niet wisten of er uberhaupt wel een vrouw in de kajuit zat. We besloten gewoon aan te leggen, als er echt een vrouw in de kajuit zat zou deze wel naar buiten komen en zouden we hun beiden, man en vrouw op het dek laten uitvechten of we nu wel of niet mochten aanleggen. We hadden nog niet aangelegd of daar hoorden we gestommel in het piepkleine kajuitje en waren in volle afwachting dat een struise vrouw naar buiten zou komen stormen om Geofrey, onze engelsman, en ons de pan uit te vegen. We bereiden ons op het ergste voor en toen kwam een allercharmants vrouwtje uit de kajuit. Ze was namelijk aan het eten koken en had het erg vervelend gevonden als ze tijdens het voorbereiden van “the dinner” hadden moeten verleggen. We keken elkaar glimlachend aan. De boten werden vastgebonden waarbij een deel van onze stootwillen bij hun tussen de boot en het ponton werden geschoven. Door de sterke wind en de enorm platgedrukte stootwillen, maakte ik mij enigzins zorgen dat hun bootje gekraakt zou worden, maar de engelsman verzekerde mij dat “zijn schip” dat kon hebben. Die avond kropen we over hun veel lager gelegen bootje naar de wal en kostte het ons de grootste moeite om niet tussen de vele lijnen van hun boot verstrikt te raken, maar waren zeer gelukkig met een plek in deze haven toen in de nacht de wind aan wakkerde tot storm. Afgelopen dagen was Hans geregeld in telefonisch in overleg met zijn collega in nederland, tenminste als hij verbinding had. Langzaam groeide het besef dat zijn collega en de klant Hans hulp nodig hadden en werd in goed overleg besloten zijn deelname aan friend around britain hier af te ronden. Vanuit Eyemouth zou hij met de bus, trein en uiteindelijk het vliegtuig in Aberdeen naar Nederland vliegen. Ontzettend jammer, maar zoals friends around britain betaamt, een weloverwogen, sociale en goede zakelijke beslissing. De volgende ochtend hebben we met enig passen en meten hans ( niet de kleinste) met zijn bagage over het dek van de buurman tussen de vele lijnen door op de wal gekregen en na een korte wandeling afgezet op de bushalte in het centrum van het dorpje Eyemouth voor zijn verderavontuurlijke reis naar Nederland. De dag was nog vroeg, toen we hans hadden afgezet en we besloten de dag te besteden aan het weer installeren van de gebroken genakerval en reparatie van de genaker. Hier bleek dat de rigging op een aantal vlakken verbetert kon worden door het plaatsen, verwijderen en vervangen van blokken. Al met al een geweldig lekkere dag knutselen aan de boot deels op grote hoogte en met veel aandacht van de omringende zeilers en havengasten. Geregeld was er dan ook een opmerking of werden er foto’s en filmshots gemaakt van de zeehonden in de haven, acrobatische toeren in de mast of kroeghangers in het cafeetje aan de haven naast de boot. Tevreden en na een zonnige, windstille dag maakten we s’ avond onze plannen op. Gaan we van Eyemouth naar Holy Islands en door naar Amble en Whitby waarna we de oversteek naar Nederland maken of blijven we nog een dagje hier en bereiden ons in alle rust goed voor op de oversteek. We kozen voor het laatste. Een tocht van 335 mijl in ca 48 uur aan de wind met 1 dag rustig weer en een dag met ca 6 Bf. Het zou een stevige tocht worden, maar het vormde ook een interessante uitdaging. Zoals een bekend chinees gezegde: “het grootste moment van rust is na de beslissing” en zo doken we voldaan in bed met het idee van een rustig dagje in Eyemouth en de intentie ons de volgende dag iets meer te verdiepen in de historie van het plaatsje zelf.

Zephyr

Verstuurd vanaf Bollebof

25 aug Vandaag varen we met ruime wind de pittoreske haven van Stonehaven uit. Met een blik van verstandhouding kijk ik naar Mark. In de flikkering van zijn ogen zie ik een rood wit blauwe genaker. (Dat is ons licht weer zeil van 133 m2 samen met het grootzeil varen we dan met meer dan 200 m2 zeil.) Hij knikt en met een glimlach geeft ik het commando de genaker te hijsen, maar wel rekening te houden met het natte en zoute dek zodat de spinnaker niet zout en nat wordt en niet meer droogt als hij opgeborgen in de kelder ligt. Hans begrijpt het volledig en binnen 2 minuten vliegen we onder volzeil een 8-9 knopen richting Eyemouth (ca 30 mijl onder Edinburgh) en 75 mijl verder. Het is een waanzinnig mooie tocht waarin we de hele dag onder genaker varen. In de ochtend zon zitten we in onze blote bast in de kuip en genieten gedrieen van het heerlijke ontbijt terwijl de automatische piloot het grootzeil keurig over bakboord en de genaker over stuurboord houdt. In de middag wordt het wat kouder en gaan de truien weer aan. Mark verrast ons met een geweldige lunch dat in een 5 sterren restaurant niet misstaat. De wind neemt allengs toe tot een 17-18 knopen De tien knopen bootsnelheid wordt geregeld gepasseerd. Het is zeilen op zijn mooist. We glijden langs de schotse kust met rode granieten rotsen en kleine vissersbootjes die hun lobsterpotten legen, maken het beeld kompleet. We steken vandaag een grote firth over. De fith of forth. We passeren een grote vuurtoren op een rots en doorkruizen een onderzeeboot oefen gebied. Het is opmerkelijk dat we zo weinig dieren zien. Geen zeehonden, bruinvissen of dolfijnen, terwijl we toch ver uit de kust zijn bij de oversteek van de firth. Mark roept in eens dat hij een dolfijn met een snorkelpijpje ziet, een onderzeeboot dus. Logisch dat je tijdens oefeningen met onderzeeboten geen dieren meer ziet. Hoe is het toch mogelijk met duikboten en oorlogsbodems ongemerkt dichterbij te komen als je ze van verre al hoort aankomen? Het is ons opgevallen dat de motorboten onder water een ongelooflijk lawaai met hun schroeven maken. Je hoort het ook in de boot. Ongetwijfeld zullen oa. dolfijnen, bruinvissen, walvissen daar veel last van in hun communicatie met elkaar. Deze dieren zoeken hun leefklimaat dus steeds verder weg. Het is jammer, dat we nauwelijks dieren zien. Vanochtend hebben we besloten naar st abbs te gaan. Een natuurlijke haven in de rotsen. Hieronder is een luchtfoto uit onze pilot opgenomen. De aanloop,is spectaculair door vele rotsen en branding. In de haven staat ca 10 cm water, echter komen we er met hoog water aan en staat er dus 390 cm boven op. Dat is meer dan voldoende voor onze diepgang. We hebben dan 2,5 uur de tijd om het plaatsje te bekijken en moeten dan weer weg te zijn, omdat het water in 2,5 uur weer zakt tot de 2,5 meter die we minimaal nodig hebben. Het belooft een geweldig avontuur te worden. Aan de horizon zien we een oorlogsbodem onze kant opkomen. Blijkbaar is een groot rood-wit-blauw zeil interessant. Voor de zekerheid zet ik de electronische radar reflector aan en stel de marifoon op het noodkanaal 16 in. Zonder verder kontakt op te nemen komt de oorlogsobodem op nog geen 200 meter langs en wordt ons spectaculair zeilwerk bewonderd als we de magische 12 knopen passeren. En dan horen we een geweldige knal. Alles gebeurt als in slowmotion. Ik zie de top van de genaker door de lucht zeilen. Het zeil zweeft door de lucht voor de boot uit. €&/)(@ 17 knopen wind is dus te veel flitst het door mijn hoofd. Vertraagd zie ik de genaker over het water vliegen en landen in het water. We varen er rakelings langs. Ik kan het allemaal nauwelijs bevatten. De genaker val is geknapt. En dan kijk ik om en zie Hans schaterend over het dek rollen. En hij roept:" zephyr, kun je nog herinneren dat je vanochtend zei. Hans pas je op dat de spinaker niet nat wordt" met ze drieen moeten we hard lachen, terwijl de genaker in het water wordt meegetrokken door de boot, die nog steeds zeilt onder het grootzeil met een 6 knopen. Zodra we uitgelachen zijn proberen we met man en macht de genaker binnen te halen, maar dit wil maar niet lukken, omdat de genaker zeker met 100 kg terug trekt door de boot snelheid. Wat nu? We besluiten om de boot aan de wind te draaien, maar als we dat doen zeilen we over het zeil. Het starten van de motor is ook niet mogelijk, want dit zou mogelijk tot schroef en zeil schade kunnen leiden. We besluiten te gijpen en dan van de genaker weg te draaien tot aan de wind zodat de boot snelheid tot bijna nul verminderd is. Het lukt. Vervolgens zijn we nog een half uur bezig om de genaker in hoge golven zonder schade binnen te halen. Uitgeput en met een grote berg nat zeil in de kuip besluiten we om direkt naar Eyemouth te zeilen in plaats van naar het spannende st abbs. Mede omdat blijkt dat we geen electronische detailkaart hebben van dit " gat". De aanloop naar Eyemouth blijkt lastiger dan verwacht. De aanloop is tussen twee lage rotsen en de uiteindelijke ingang minder dan 15 meter. De hoge golven bij de ingang vragen onze grootste aandacht. Na de doorgang komen we in de beschermde vissers haven en weer worden we verrast door de eenvoud van het kleine dorp achter de rode granieten rotskust van schotland.

Zephyr

Verstuurd vanaf Bollebof

24 aug

Op de Bollebof eindigt een heerlijke nachtje ‘voor anker’ in Aberbour ( ter hoogte van Iverness) met het abrupt starten van de motor om 05:30 uur door Mark. Vanwege verwachte tegenstroming, is het plan om vroeg op pad te gaan om op tijd in Stonehaven aan te komen. Door hard motor lawaai ben ik abrupt wakker, maar val toch weer in slaap. Inmiddels weet ik, dat hard motorgeronk vlak naast je kussen net zo slaapverwekkend kan zijn als een goede borrel en dus schrik ik geheel spontaan om 07:50 uur nog een keer wakker en constateer dat Mark en Zephyr er al twee uurtjes op hebben zitten. Zij zitten in de kuip in de frisse wind aan het restant van hun ontbijt, terwijl ik lekker warm in de kajuit naar het toilet loop en daarna een lekker bakje koffie neem. Het lijkt op een cruise, zoals de kust langzaam voorbij schuift terwijl ik van mijn koffie en even later het bollebof ontbijt geniet. Inmiddels zeilen we met vol zeil en motor bij. Langzaam passeren we Petershead en het altijd gezellige Aberdeen aan de Schotse oost kust. We hebben inmiddels 3 knopen stroom tegen. Ondanks dat de motor ‘bij’ staat, word ik me op dit soort dagen zeer bewust van wat zeilen voor mij betekent en wat de mensen allemaal met de natuur uithalen. Dat valt met name op als we lang Aberdeen varen en de troep die we alleen al in het water tegenkomen. Dat varieerde van het dagelijkse huisvuil tot aan een compleet chemisch toilet dat we net wisten te ontwijken. Na 13uur kruizen en 65 mijl verder arriveren we in Stonehaven haven . Aanvankelijk wilden we naar Rosemonth, maar dat was te ver. Om deze haven aan te lopen hebben we nauwkeurig de diepte moeten berekenen, want de hele haven valt droog. Vele bootjes liggen op het strand in de haven. Voor ons is nog net een stukje haven met een halve meter water onder de kiel naast een Nederlandse boot. We hopen dat de wind vannacht niet zal draaien , want dan liggen we in de deining en zullen we midden in de nacht verder moeten, omdat het onveilig is om dan hier te liggen. Het is tijd om de benen even te gaan strekken. Dat strekken duurt maar kort, want snel vinden we haven kroegje en besluiten we ook even aandacht te besteden aan de innerlijke mens. Hoewel de biertjes beperkt bleven (slecht 2 de man), was de pret op het terras van Stonehaven er niet minder om. Even lekker uitblazen, vervolgens op pad om boodschappen te doen en terug naar de boot. Deze lag gelukkig in de ‘buiten’ haven, want binnen was compleet droog gevallen. ’ s avonds nog even met mijn collega Hans per telefoon gesproken en besloten om zondag terug te vliegen naar Nederland om hem behulpzaam te zijn bij een project. Maar dat is gelukkig nog enkele daagjes weg. Een heerlijke douche en een laatste slaapmutsje is een zeer mooi eind van een heerlijke dag op de Schotse Noordzee.

Hans

Verstuurd vanaf Bollebof

22 & 23 aug

Om kwart over vijf gaat de wekker voor Hans en mij. We worden wakker in een klein, maar prima kamertje in het Sofitel naast vliegveld Londen Gatwick. Ik word door Hans mijn bed uitgeroepen met de vraag “Mark, kom ’ns…., heb jij énig idee hoe ik deze douche aankrijg…?” ik sta, nog wakker wordend, te kijken hoe Hans trekkend en rukkend en slaand en vloekend uiteindelijk de douche aankrijgt. Ik heb nog niks gezegd, maar denk glimlachend “da’s Hans.., een paar keer meppen en dan lukt alles.” Heerlijke vent.

De twee dagen ervoor waren nog hectisch en vol met laatste dingen die nog écht geregeld dienden te worden. Ik zou immers ruim een week met mijn vrienden Zephyr en Hans over zee zwerven en totaal niet bereikbaar zijn…, een overrompelende gedachte die mij extra aanspoort hard door te werken en de zaken afgerond achter te laten. De vlucht van Schiphol naar Gatwick is het eerste moment dat ik mijn gedachten op zeilen zet en besluit met Hans nog even een goed glas wijn te drinken in de lobby. Het worden er natuurlijk weer twee, ik ken ons. In de laatste zes weken heeft Zephyr met zijn wisselende bemanning geschiedenis geschreven realiseer ik me ineens om half zes, aanhikkend tegen een kommetje yoghurt met veel te zure bosbessen en een grote kop engelse koffie waarvan de enige bijdrage is dat ik ervan moet poepen. En da’s altijd handig voordat je naar Edinburgh vliegt heb ik altijd begrepen… Stug doordrinkend probeer ik me een voorstelling te maken van de avonturen in de laatste zes weken van de bemanning van de Bollebof. Om elf uur stappen Hans en ik in een luchtbrommer om in Wick terecht te komen. Ondanks het feit dat er met grote letters Saab op staat ben ik er van overtuigd dat het een Vespa moet zijn. ik verdenk het ding ervan een tweetakt motor te hebben en vraag me af of de piloot het benzinekraantje wel open heeft staan. Nadat we door het gangpad naar onze stoelen zijn gekropen verwelkomt de stewardess alle passagiers, Hans en mij dus en terwijl ze haar rituele safety instructions voor ons afdraait zie ik aan de binnenkant van haar rechterkuit een gat in haar panty. Ik bedenk me dat het van de kickstarter moet zijn… Langzaam naderen we ons doel zie ik. De daling is ingezet. De Vespa probeert een glijbaan na te bootsen, maar ik vind het meer op paardrijden lijken. Ook wel eens leuk, zo’n luchtgalop. En JAWEL.., ik zie in de verte een haventje liggen, ik kijk of ik details kan onderscheiden, maar meer dan een haven met bootjes is het nog niet. De Vespa moet nog even doorgalloperen, hotsik..!! Erik vliegt straks terug met de Vespa en het ding zal wel bekaf zijn na twee vluchten. Vlak voor de landing zie ik de Bollebof liggen. Ondanks de safety instructions van de stewardess sms ik aan Zeph “We vliegen nu over je kop…!!” Als de brommer aan de grond staat zien we door het raampje iets van een clubhuis staan. Voordat de propellors goed en wel zijn uitgedraaid komt er een tractor naar ons toe rijden met een aanhangertje. Eerst denk ik aan een boze boer en dat we per ongeluk in zijn weiland zijn geland. Het blijkt echter het grondpersoneel te zijn die met de transportwagen mijn zeiltas komt ophalen uit het ruim en 15 meter verder weer uitlaadt in het clubhuis, oh pardon, het luchthavengebouw.

We lopen naar binnen en zien een gebruinde krullenkop met een grijns van een meter op ons aflopen…, Erik dus! Tien dagen overrompelende geweldigheid staan op z’n giegel gebrand. Ik krijg, door naar Erik te kijken, er nóg meer zin in. Het antwoord van Zeph op mijn sms komt binnen. “Ik zag jullie gaan Erikstaatophetiegveld engaat metjullietoestel terug Z.” Ik denk dat z’n brilletje in de plomp is gevallen. We nemen afscheid van Erik, hij de Vespa in, wij de taxi die ons naar de haven brengt. Ik rond nog wat telefoontjes af en zie in de verte bij de haven een bedachtzame slanke man lopen, tas in z’n hand, rustige tred. We rijden naar de Bollebof. Vanuit het vliegtuig had ik ons onderkomen voor de komende week al zien liggen en wist precies waar ik moest zoeken. We passeerden de vroom uitziende man…, ik keek nog eens goed…, verdorie…, ik draaide mijn raampje open en riep zeeeeeviiiiieeeer!!!! We stapten uit, ik rook de zilte en licht naar oude vis ruikende haven, de zee, ik rook wind, kou. Héérlijk! Zeph vertelt dat we in de voormalig grootste haringhaven staan. 24 mln haringen per dag naar binnen gehengeld…., pfff. Ik probeer me voor te stellen hoeveel uien je daarvoor moet snijden en hoeveel prikkertjes er per dag nodig zijn… We stappen aan boord van de Bollebof, het huis van Zeph van de afgelopen 47 dagen. Goed om er te zijn. We ruimen onze spullen in de kasten, we doen boodschappen, lopen door Wick, raken de weg kwijt en lopen langs het Pipe House. Een soort klein Paradiso van Wick. ’s Avonds komen we terug en worden we gefêteerd op een spetterend optreden van de Pipe Band, 10 doedelzakken die veel teveel kabaal maken voor het lieve kleine Wickse Paradisootje…, gelukkig is er ook nog een volksdansje, een loterijtje en een kopje thee met koekjes… De Randstad is op fikse afstand gezet vandaag.

De volgende dag duwen we vroeg af, rustig varen we de haven uit en de zee op. Ik maak een paar eerste ‘warming up’ foto’s, vastbesloten om deze komende dagen veel mooie platen te schieten van deze fantastische tocht. De zon is er maar weet de kou van de Moray Firth niet de baas. De wind is fris maar lekker en duwt ons richting Aberdour Bay. De boot loopt lekker, nèt onder de vijf knopen. Veel wind is er dan ook niet. Zeph duikt uit de kelder een makreellijntje op en bindt het vast op de stuurboordklamp…, ik kijk ernaar en denk “het moet niet gekker worden, straks sta ik op het strand in een baai ook nog makreel te roken..” Het water loopt uit m’n giegel.. Tegen een uur of zeven lopen we de baai in van Aberdour in, zonder makreel, maar wát een overrompelend mooie natuurlijke baai met grotten, bergen, steile hellingen, stranden, weiden, ruïnes en een adembenemende zonsondergang. Onvoorstelbaar..! Ik pak m’n camera, best een serieus ding met losse lenzen en een knappe flitser d’r op. 9 kilo handbagage in ieder geval. Ik maak een foto van de zonsondergang.. Ziet er goed uit. Lekker plaatje.. Zeph pakt zijn IPhone, opent de foto-app, drukt af en maakt een superplaat van de zonsondergang…! Ik kijk ernaar en denk…, da’s mazzel. Ik zal toch niet voor lul 9 kilo Nikonshit hebben meegezeuld..? Ik drink mijn glas leeg en duik het kombuis in. Beetje rommelen, m’n weg vinden in het keukentje en ik begin met wat dingetjes te snijden… Ik besluit de proef op de som te nemen…, Ik loop naar buiten waar Hans en Zeph een pilsie zitten te drinken in de zon en roep “let op” terwijl ik een stronk broccoli de lucht ingooi. Als een volleerde Lucky Luck trekt Zeph zijn IPhone uit zijn zak en vlak voordat de groente het zoute water raakt drukt ’ie af…, wéér een voltreffer…!

Mark

Verstuurd vanaf Bollebof

22aug

" Zeph geef even mijn lege tassen", roept Erik. Erik zoekt al zijn spullen bijeen. Over 15 min staat de taxi voor om hem naar het vliegveld van Wick te brengen. Van Mark en Hans, de twee nieuwe bemanningsleden voor de overtocht naar Nederland, ontvang ik een sms dat ze om 1100 zijn opgestegen van Aberdeen met een soort bromvlieg en verwachten om 1200 uur te landen. Ze zullen Erik dan begeleiden met het instappen in dezelfde bromvlieg en kunnen dan in 10 minuten bij de boot zijn. Het vliegveld is hemelsbreed 1 km van de haven. Het is niet meer dan 1 loodsje en een airstrip. Kortom Wick is een ideale plaats om snel en makkelijk van bemanning te wisselen. De taxi staat voor en Erik loopt met zijn bagage en ik met een volle tas met was over de steiger. Hij kijkt met heimwee naar de Bollebof en neemt zijn beslissing. De tweede kamer commissie staat per slot van rekening over twee dagen weer voor zijnneus. Hij sluit de deur en ik stap ook in. Ik zal met de taxi meerijden naar de laundry een paar honderd meter verder. We kijken elkaar nog eenmaal in de ogen met een blik van verstandverhouding. Het was een ongelooflijk mooie week met wederzijds veel geduld en met mooie filosofische discussies onder het genot van goede whisky in prachtige baaien. Een week om nooit meer te vergeten.

De taxi is de hoek om en ik stap de wasserij in. Stapels wasgoed staan in karretjes deels gewassen en deels nog te wassen. In de hoeken zitten wat huisvrouwen te kletsen en een jonge man wat te lezen wachtend tot hun machine klaar is. Eigenlijk is het een grote zooi, maar ik moet wassen en vraag aan de balie juffrouw of de was vandaag gedaan zou kunnen worden. Ze zegt: “Yu wash caan be ruddy on mundiy?” Ze ziet mijn wanhoop en zegt “yu caan wash yuself if yu like?” Ik sluit aan bij de rij van wachtenden. Ik vul een machine en pak een tijdschrift.

Na enige tijd rustig in enkele modebladen gebladerd te hebben kijk ik op en zie dat de jongeman naar me kijkt. Mag ik u iets vragen, zegt hij. " gelooft u?" Ik vermoed dat hij een soort jehova getuige is, maar voordat ik kan antwoorden legt hij uit dat hij een vrijwilliger in opleiding is onder de vleugels van een priester. Eigenlijk heb ik niet zo’n behoefte aan een lange filosofische discussie en antwoord kernachtig zoals ik verwacht dat het hem zal bevallen. Ik geloof in god, de bijbel, de hemel en de hel, en dat je elke dag je lijst met goede en slechte daden kunt opbiechten, er een streep onder kunt zetten en met een nieuwe schone lei kunt beginnen, want god vergeeft me al mijn zonden. Hij kijkt me met een blijde glimlach aan. Het gezellige gekeuvel van de vrouwen om ons heen valt stil. Ik verwacht dat hij het daarbij laat, want een beter antwoord had ik toch niet kunnen geven. Maar nee, hij stelt weer een vraag. Hoe goed vindt u dat we als mensheid ons ontwikkelen? Ik begrijp hem niet helemaal en vraag wat hij bedoelt. Wel zegt hij ;"in deze wereld van welvaart streven we continue naar meer materiële rijkdom en kennis, maar deze ontwikkeling heeft ook zijn keerzijde. " “Zeker”,zeg ik. "Een kleine groep op aarde wordt steeds rijker en het overgrote deel op aarde wordt steeds armer en onderwijl putten we moeder aarde uit met haar natuurlijke bronnen en vervuilen we het milieu op dusdanige wijze dat vele diersoorten en mogelijk wijzelf kunnen uitsterven. "

Een van de vrouwen roept: " en de rijkeren hebben ook geen enkele compassie met de armen. Het kan ze niet echt niets schelen dat anderen steeds armer worden. Ze praten er alleen maar over omdat ze er voor betaald worden." en voordat ik er erg in heb spreken de verschillende vrouwen zich uit. “De rijken, het kan ze geen moer schelen.” En “de wereld gaat naar de verdoemenis”. Oeps de jongeman heeft duidelijk een snaar geraakt. De ontwikkeling van de mensheid lijkt inderdaad stil te staan als het gaat om delen van de welvaart, kennis en respect wanneer materieel gewin en het individu zich in de samenleving centraal stelt. De jongeman kijkt de groep rond. Hij zegt. Het geven van liefde aan elk persoon zonder zelf baatzuchtig te zijn en gewin voor de groep als geheel brengt pas werkelijk welvaart en zal de mensheid doen evolueren. Even flits door mijn hoofd de discussies over de samenwerking in de Europese unie. Dus een grote Europese unie geeft meer economische bedrijvigheid ( dus afstoting van Griekenland en Spanje lijkt egoïstisch) en er is niemand gebaat bij leningen met hoge risico dekkende rentes door financiële instellingen. Met de hoge rentes verrijken ze alleen zichzelf of de groep rijken die ze vertegenwoordigen. Ik laat de gedachte weer gauw los en concentreer me op de jongeman. Hij zegt;" liefde is in ons allemaal. Dat zit in onze genen. Ieder kan dat zo oproepen en geven. Je helpt de ander hiermee om ook gelukkig te zijn. Dat maakt een gemeenschap welvarend." Hij wacht enkele seconden zoals alleen goede sprekers dat kunnen. En zegt vervolgens;“Liefde is god.” " En aangezien liefde in ons allen is zijn we allemaal goddelijk." Enkele vrouwen kijken hem met open mond van verbazing aan. Ik goddelijk? Roepen ze. Een vrouw rolt met de ogen en zakt achterover in een stoel. Hij zegt;" met elkaar, met onze liefde vormen we god, een groot verbond in de mensheid." Ik ben even sprakeloos. Alle aanwezigen kijken elkaar aan. De vrouwen, de jongeman en ik. De atmosfeer in de ruimte is veranderd. Op enigerlei wijze voelen we dat we bij elkaar horen. Ik zie dat mijn droger inmiddels klaar is. Ik vouw mijn was, ik bedank ieder persoonlijk en verlaat met een tas schone was de wasserij op weg naar de boot. Wat was dit een bijzondere ochtend. Dit was niet zomaar even de was doen. Er vliegt een taxi langs zeeeeeviiiiieeeer!!!!. Dat was Mark. De nieuwe bemanning is gearriveerd.

Zephyr

Verstuurd vanaf Bollebof