TripSailor.com® Sailing Blogs

Na een ontbijt op een terrasje vertrekken we aan de wind naar het puntje van de hak van Italië. Daar ligt Santa Maria de Leuca. Het is opkruisen tegen een strakke zuidenwind. Eens aangekomen zien we de deining zo de haven binnen rollen en blijkt een collega zeiler, die net binnenliep, terug uit te varen. Misschien toch niet zo een goede plek. De volgende haven Otranto is nog 25 mijl maar wel met ruime wind te bezeilen. We beslissen door te varen en er alles uit te halen om voor het donker aan te komen. Met een ruime wind van 25 knopen onder gennaker surfen we over de golven terug naar het noorden. Regelmatig lopen we 12 knopen zodat we bij valavond voor de haven liggen:net te laat want als we alles gestreken hebben is het donker en moeten we op de tast naar binnen varen. Otranto is een werkhaven en geen marina, overal liggen onverlichte roestige meerboeien die we moeten omzeilen. Aan de stadskade liggen enkele jachtjes maar er wordt ons toegeroepen dat het daar te ondiep is. Uiteindelijk vinden we een plaatsje aan de kade op de plek waar net een vrachtschip vertrokken is. Na zo’n lange dag zeilen is er geen interesse meer om naar het stadje te wandelen en eten we aan boord: spaghetti vongole als primo en choucroute royal als secundo, dit alles overgoten met een klein slootje “rood water”.